Ricard to Pastis de Marseille z południa Francji, aperitif anyżowo-lukrecjowy o mocy 45%, stworzony w Marsylii przez Paula Ricarda w 1932 roku. Marsylczyk Paul Ricard stworzył ten pastis w 1932 roku i sprzedawał go jako „prawdziwy pastis z Marsylii". Kategoria pastis de Marseille ma swoje umocowanie prawne: z definicji pastis to napój spirytusowy o smaku anyżu, zawierający dodatkowo aromat korzenia lukrecji, mniej niż 100 gramów cukru na litr i butelkowany przy minimum 45% dla pastis de Marseille.

Receptura Ricarda pozostaje niezmieniona od momentu powstania. Sekretna receptura nie zmieniła się od jej stworzenia przez Paula Ricarda w 1932 roku, a wyróżnia ją jakość i różnorodność naturalnych składników, w tym anyżu gwiazdkowatego, anyżu z kopru włoskiego, lukrecji oraz roślin aromatycznych z Prowansji. Producent wskazuje pochodzenie surowca: pastis de Marseille powstaje z anyżu wyłącznie ze świeżych roślin, uprawianych przez lokalnych producentów w Haute-Provence na południu Francji. Skład etykiety obejmuje wodę, alkohol, cukier, naturalne ekstrakty lukrecji, anyż, karmelizowany cukier oraz mieszankę roślin aromatycznych.

W profilu Ricarda dominuje wyrazisty anyż z lukrecją, wsparty ziołami. W nosie wyczuwalna jest zielona, niemal trawiasta nuta na tle ostrego anyżu i lukrecji. Na podniebieniu rozwija się intensywny anyż, ale wytrawny, z akcentem kopru włoskiego i ziołową złożonością, miękką lukrecją oraz miętowo-cytrynową świeżością, a finisz jest długi, ziołowo-lukrecjowy. W butelce trunek ma barwę czystą, złocisto-bursztynową, a po dodaniu wody mętnieje.

Charakterystyczne zmętnienie to efekt fizykochemiczny. Napoje typu pastis mętnieją po rozcieńczeniu, ponieważ zawierają olejki zwane terpenami, rozpuszczalne w roztworze zawierającym 30% etanolu lub więcej; poniżej tego progu terpeny stają się nierozpuszczalne, tworząc dyspersję kropelek olejku, która nadaje płynowi mętny wygląd. Ze względu na wrażliwość anetolu Ricard ma też wymagania dotyczące przechowywania: powinien być przechowywany powyżej 12°C i z dala od bezpośredniego światła, gdyż w niższych temperaturach anetol zaczyna krystalizować, co pogarsza wygląd i smak produktu.

Tradycyjny sposób podania utrwalił się jako rytuał. Ricard podaje się klasycznie w proporcji jednej części do pięciu części schłodzonej wody z lodem, przy czym ze względu na wrażliwość anetolu na zimno wodę dodaje się najpierw, a kostki lodu chwilę później. Producent doprecyzowuje proporcje: dla uzyskania odpowiedniego smaku stosuje się 2 cl Ricarda i od 5 do 7 objętości wody. Trunek najlepiej pić świeży: by cieszyć się Ricardem w pełni, należy go skonsumować w ciągu trzech lat od zakupu. Dobrze komponuje się z kuchnią śródziemnomorską, w tym z owocami morza i tapenadą z oliwek.