Noble Coyote

Noble Coyote to rzemieślniczy mezcal z Oaxaki – regionu, który jest kolebką tego trunku. Za marką stoi Bernardo Sada, biolog i wizjoner, który poświęcił 12 lat zrównoważonej uprawie agawy. Nazwa nawiązuje do kojota – w kulturze nahuatl duchowego przewodnika symbolizującego równowagę między mądrością a radością życia.

Historia Noble Coyote – mezcal z misją ekologiczną

Noble Coyote to projekt Bernardo Sady – biologa z Oaxaki, który połączył pasję do tradycyjnego mezcalu z wiedzą naukową o zrównoważonej uprawie agawy. Destylarnia wyróżnia się konsekwencją w ekologicznym podejściu na każdym etapie produkcji: etykiety powstają z włókien recyklingowanych liści agawy, produkty uboczne destylacji – vinasa i bagazo – są ponownie wykorzystywane (vinasa do produkcji cegieł, bagazo jako biopaliwo do pieców destylacyjnych), a do chłodzenia aparatury używana jest wyłącznie zebrana woda deszczowa.

Oaxaca – kolebka mezcalu

Oaxaca to stan w południowym Meksyku, w którym produkcja mezcalu ma najdłuższą tradycję. Historia tego trunku sięga czasów przedkolumbijskich – już Aztekowie wytwarzali pulque, czyli fermentowany sok z agawy. Destylację wprowadzili dopiero Europejczycy, a sama nazwa „mezcal" pochodzi z języka nahuatl i oznacza „gotowaną agawę”.

Jak powstaje mezcal Noble Coyote – od agawy do butelki

Produkcja mezcalu to wieloetapowy proces, który w Noble Coyote odbywa się w sposób tradycyjny. Agawa rośnie od sześciu do ośmiu lat, zanim będzie gotowa do zbioru – wtedy odcina się liście, pozostawiając jedynie serce rośliny zwane piñą (ze względu na podobieństwo do ananasa). Piñę piecze się w specjalnych dołach wyłożonych kamieniami wulkanicznymi – to właśnie ten etap nadaje mezcalowi charakterystyczny dymny smak, odróżniający go od tequili.

Upieczoną masę mieli się na tradycyjnym młynie zwanym tahoną, a następnie poddaje fermentacji z udziałem naturalnych drożdży obecnych na skórce agawy. Dwukrotna destylacja w miedzianych alembikach zamyka proces – gotowy mezcal może trafiać do butelek lub dojrzewać w dębowych beczkach.

Co ważne, do produkcji mezcalu używa się wielu odmian agawy – najpopularniejsza to espadín, ale spotyka się również tobalá, cupreatę czy arroqueñę. Każda odmiana nadaje trunkowi inny charakter. To kolejna różnica wobec tequili, którą wytwarza się wyłącznie z agawy błękitnej.